Το βάρος της αναποτελεσματικής πειθαρχίας των παιδιών και πως να το πετάξεις από πάνω σου!

“Έμείς δεν ήμασταν έτσι!Όταν μιλούσαμε, καθόσασταν σούζα!”” Εμείς βάζαμε τιμωρίες και ακούγατε!”…Άμα αρχίσω να σκέφτομαι όλα αυτά τα υπέροχα καλούδια που ακούμε ως μαμάδες στην καθημερινότητα μας, μπορεί και να γεμίσω παραγράφους. Δεν θα αρνηθώ ότι ζούμε σε μια κοινωνία που η οικογένεια θα μπορούσε εύκολα να χαρακτηριστεί παιδοκεντρική και δεν θα αρνηθώ πως τα παιδιά μας,μας  δοκιμάζουν τρομερά ως προς τα όρια. Και η πραγματικότητα είναι ότι ως γονείς  δυσκολευόμαστε να βρούμε τα όρια. Αλλά αυτό συμβαίνει για πολύ διαφορετικούς λόγους από αυτούς για τους όποιους που τα όρια τοποθετούνταν τόσο αυστηρά και συγκεκριμένα από τους γονείς των παλαιότερων γενεών. Οι γονείς αυτοί ήξεραν όντως να πειθαρχούν. Δεν σκέφτονταν ποτέ τι αισθανόταν το παιδί τους, δεν είχαν μάθει να σκέφτονται έτσι. Σκέφτονταν μόνο ότι “παιδί είναι” και έβαζαν μια φωνή ή μια τιμωρία να το συνετίσουν και αυτό ήταν όλο. Οι νέοι γονείς υποφέρουν από τύψεις για τον χρόνο που δεν έχουν να διαθέσουν στα παιδιά τους και υποκύπτουν ευκολότερα ή εγκαταλείπουν τις προσπάθειες επειδή είναι απλώς πολύ κουρασμένοι από όλα τα υπόλοιπα. Υπάρχουν όμως και αυτοί οι γονείς που δεν τους νοιάζει να μεγαλώσουν άλλη μια γενιά του Ζάναξ και προσπαθούν να διαχειριστούν τα διάφορα θέματα με τα παιδιά τους θέτοντας ως απώτερο στόχο την αυτοπειθαρχία, την αυτορύθμιση ή όπως θες πες το. Είναι αυτό που κάνει ένα παιδί να βρίσκει τα όρια του μόνο του χωρίς να έχει συνεχώς κάποιον δίπλα να τα απειλεί με κάποιου είδους τιμωρία. Διότι το παιδί της σημερινής εποχής, δεν είναι το παιδί του παρελθόντος. Ξέρει πολλά περισσότερα από πολύ νωρίτερα. Έχει πολλά και διαφορετικά ερεθίσματα και ζει ως μέλος μιας κοινωνίας που τρέχει γρήγορα ή τουλάχιστον πολύ γρηγορότερα από την κοινωνία των προηγούμενων ετών. Εγώ ως παιδί δεν μπορούσα να αντιληφθώ την τιμωρία ως μέσο χειραγώγησης. Θεωρούσα μάλλον ότι αυτός ήταν ο φυσιολογικός τρόπος να βρω τα όρια μου. Τα παιδιά μου όμως, ευτυχώς ή δυστυχώς,  αυτό το αντιλαμβάνονται και όταν ξεκινάς με αυτό τον τρόπο μπλέκεις σε ένα φαύλο κύκλο απειλών όπου στο τέλος μόνο τα δικά σου νεύρα έχουν σπάσει. Λοιπόν, για να ηρεμήσεις και να μην τρελαίνεσαι όταν βρίσκεσαι σε ένα μέρος όπου νιώθεις ντροπή και ανασφάλεια ως προς το πόσο έχεις καταφέρει να πειθαρχήσεις το παιδί σου όταν αυτό αρχίζει και κάνει τα δικά του, έχω να σου πω τα εξής: 1. Τα παιδιά είναι παιδιά! Κάποιες φορές θα κάνουν τα δικά τους όχι επειδή το θέλουν αλλά επειδή αναπτυξιακά αυτό μπορούν να υποστηρίξουν. Οι παλαιότεροι γονείς δεν είχαν ιδέα από νευροεπιστήμες οπότε και δεν ήταν σε θέση να κατανοήσουν την ανάπτυξη του εγκεφάλου ενός νηπίου. 2. Βγες από το στενό λακάκι του να αναλύεις τα πάντα σε όποιον δεν κατανοεί τον τρόπο σου. Στο κάτω κάτω η κάθε οικογένεια μεγαλώνει διαφορετικά τα παιδιά της. Ταυτόχρονα, ηρέμησε!Μπορεί κάτι να ξέρεις παραπάνω από νευροεπιστήμες και διαχείριση οικογενειακών κρίσεων αλλά δεν μπορούμε να τα ανάγουμε όλα σε μια ψυχολογική θεωρία. Στη ζωή τα πράγματα είναι πολλές φορές πολύ πιο απλά. 3. Ας μην πούμε ψέμματα στον εαυτό μας. Δεν φταίνε μόνο οι παλαιότεροι γονείς για το πόσο ευάλωτοι είμαστε στην κριτική των άλλων όσον αφορά στην πειθαρχία. Ακόμη και ανάμεσα στις παρέες των συνομιλήκων μας δεν μπορούμε να ηρεμήσουμε. Όταν το παιδί μας ξεφεύγει, θέλουμε να κρυφτούμε από τον διπλανό μας. Διότι ενδόμυχα μας έχει περαστεί ότι το πειθαρχημένο παιδί είναι πάντα το καλό παιδί. 4. Σκέψου ποια είναι η έννοια της πειθαρχίας στο δικό σου μυαλό. Προσπάθησε να κάνεις ένα βήμα πίσω και να συνειδητοποιήσεις πόσο δικό σου κομμάτι είναι όλο αυτό. Πως ακούγεται στα αυτιά σου η λέξη “όρια” και πως νιώθεις όταν ακούς την λέξη “πειθαρχία”; Σου έρχονται στο μυαλό οι ίδιες εικόνες; 5. Εντάξει ας το παραδεχτούμε κάποια στιγμή! Οι γονείς μας λειτουργούσαν με αυτό τον αυστηρό τρόπο επειδή απλώς δεν ήξεραν και πιθανόν να μην τους ενδιέφερε ή και να μην άντεχαν να μπουν στα δικά μας παππούτσια. Δεν χρειάζεται να μνησικακούμε σχετικά με αυτό! Στο μέλλον η δικιά μας γενιά ως γονείς κάπου αλλού θα χωλαίνει. 6. Μην ξεχνάς το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά μας. Ειδικά όταν ένα παιδί μπαίνει στην εφηβεία, η επίδραση που δέχεται από την κοινωνία είναι πολλαπλά ισχυρότερη από αυτή των γονέων του. Σε ποια κοινωνία μεγαλώσαμε εμείς και με ποιες ελευθερίες; Σε ποια κοινωνία μεγαλώνουν τα παιδιά μας και με ποιους περιορισμούς; Για να μπορέσεις λοιπόν να πετάξεις από πάνω σου αυτή την αίσθηση της ανεπάρκειας σου ως γονέας που δεν μπορεί να πειθαρχήσει το παιδί του χρειάζεται να κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά μέσα σου και να δεις μήπως αυτή η ανεπάρκεια συνδέεται με την δική σου ανασφάλεια. Είναι άραγε η ανασφάλεια του να θες να κάνεις τα πράγματα όπως τα έχεις σκεφτεί και να το χάνεις όταν δεν πάνε όπως τα περίμενες; Να είναι άραγε η δική σου εξουθένωση που δεν σου επιτρέπει να νιώσεις καλά με όλο αυτό ή μήπως είναι η δική σου τάση να δείχνεις προς τους άλλους ότι όλα είναι αρμονικά στην οικογενειακή σου ζωή; Τι από όλα αυτά άραγε κρύβεται πίσω από το βαρίδι που κουβαλάς εσύ; Ότι κι αν είναι απλά πέτα το!