Πως σκέφτεται μια μητέρα τριών παιδιών ως γυναίκα; Η απάντηση είναι πάντα πως δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος σκέψης. Κι άλλη μια απάντηση είναι ότι όταν είσαι τις περισσότερες ώρες της ημέρας “μαμά’ μάλλον δεν έχεις αρκετό χρόνο για να το σκεφτείς αυτό.
Ίσως όμως λίγες μέρες διακοπών χωρίς τα παιδιά να είναι μια καλή ευκαιρία να αναρωτηθείς σχετικά.Και αυτό ίσως είναι ακόμη ένας λόγος για να τολμήσεις αυτές τις διακοπές, όσο πρόβλημα κι αν αυτό δημιουργεί στο ενοχικό σύστημα που σου επιτάσσει να είσαι μητέρα εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο,εφτά ημέρες την εβδομάδα και ειδικά για όσο τα παιδιά σου είναι αρκετά μικρά.
Πηγαίνοντας λοιπόν κόντρα στις δικές μου ενοχές βρίσκω την ευκαιρία κάτω απ’ τον καυτό ήλιο του Αιγαίου να σκεφτώ σε ποιο μέρος του εαυτού μου με φέρνει πιο κοντά αυτό το διάλειμμα των τριών ημερών που επιλέξαμε να κάνουμε με τον άντρα μου. Κάπως έτσι λοιπόν συνειδητοποιώ ότι υπάρχει μια στιγμή που μια μητέρα ενδέχεται να έρθει πολύ γρήγορα αντιμέτωπη με την έννοια της απαρτίωσης. Τι σημαίνει όμως άραγε “απαρτίωση”; Θα σου εξηγήσω αμέσως τώρα.
Ως γυναίκα του εικοστού πρώτου αιώνα χρειάζεται να έχεις την ικανότητα να ανταποκρίνεσαι σε πολλούς διαφορετικούς ρόλους. Ως μητέρα τριών μικρών παιδιών όμως σταματάς να σκέφτεσαι όλους αυτούς τους ρόλους ως στόχους και αρχίζεις να τους αποδέχεσαι ως κομμάτια του εαυτού σου που χρειάζεται να έχεις απαρτιωμένα. Με λίγα λόγια έρχεται μια στιγμή που ως τρίτεκνη μητέρα λες στον εαυτό σου πως είσαι ακριβώς αυτό, μαζί με όλα τα υπόλοιπα κομμάτια σου που το καθένα όμως από αυτά οφείλει να συνυπάρχει σε αρμονία με όλα τα υπόλοιπα. Αυτό φυσικά συμβαίνει κι όταν έχεις ένα παιδί, μόνο που εκεί ακριβώς επειδή τα πράγματα ίσως είναι λίγο πιο απλά, δεν έρχεται τόσο αβίαστα και απότομα αυτή η στιγμή συνειδητοποίησης που προανέφερα κατά την οποία αντιλαμβάνεσαι εύκολα ότι η ισορροπία μέσα σου έρχεται όταν αντικρίσεις κατάματα και κυρίως με χαρά την πολύπλευρη προσωπικότητα σου που μέσα από μια τόσο δυνατή εμπειρία αναγεννάται και παίρνει μια εντελώς καινούργια μορφή.
Η έννοια της απαρτίωσης αφορά την αποδοχή όλων των κομματιών του παζλ που φτιάχνουν αυτό που είμαι.
Ένα διάλειμμα λοιπόν από την καθημερινή εξυπηρέτηση των παιδικών αναγκών σε κάνει να βρεις την γυναικεία σου πλευρά στην βάση της, εκεί που θα έπρεπε να είναι από την αρχή. Η βάση μας λοιπόν είναι η γυναικεία μας φύση. Οτιδήποτε δομείται πάνω σε αυτή γίνεται μέρος της και εν τέλει ολοκληρώνει αυτό που είμαστε. Η ολοκλήρωση μας έρχεται σταδιακά μέσα από αυτά που επιθυμούμε και όλα τα όνειρα που καταφέρνουμε να εκπληρώσουμε στη ζωή μας. Αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να αγαπήσουμε τον εαυτό μας και να μας αγαπήσουν και οι άλλοι γύρω μας ακριβώς για αυτά που είμαστε.
Όταν μια γυναίκα καταφέρει να δει τον εαυτό της με αυτό τον τρόπο αντιλαμβάνεται πως για να μπορέσει να ανταπεξέλθει στη ζωή ως πολύτεκνη μητέρα και ταυτόχρονα ως γυναίκα με προσωπικές επιθυμίες θα πρέπει να μάθει να μην στέκεται σε πρακτικές λεπτομέρειες που συνήθως την πνίγουν όσο προετοιμάζει γεύματα, πλένει ρούχα ή ετοιμάζει το τραπέζι. Όταν κανείς παίζει μια παρτίδα σκάκι ξεκινά με όλα τα πιόνια μπροστά του. Έχοντας όμως παιδιά, το παιχνίδι της ζωής είναι σίγουρα πιο απρόβλεπτο από ποτέ. Η γυναίκα όμως που έχει όλα τα πιόνια μπροστά της κι αυτό την κάνει να μην χάνεται, δεν φοβάται να ζει απρόβλεπτα. Ο φόβος πιστεύω πως έρχεται όταν αφήνεις τον προσωπικό σου φακό να φωτίζει συγκεκριμένα σημεία αφήνοντας εκούσια στο σκοτάδι τόσα άλλα λαμπερά. Αυτός είναι πιστεύω και ένας λόγος που φοβόμαστε να κάνουμε παιδιά ή να δημιουργήσουμε πολύτεκνες οικογένειες. Νιώθουμε πως οι πιθανότητες να χαθεί ο έλεγχος των καταστάσεων είναι αρκετά περισσότερες και ο κίνδυνος να χάσουμε πράγματα που αγαπάμε από τη ζωή μας απείρως μεγαλύτερος. Αυτό φυσικά δεν είναι ψέμα αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι και εμπόδιο. Διότι ως τρίτεκνη μαμά οφείλω να ομολογήσω πως η ζωή μου έχει μετουσιωθεί σε κάτι ιδιαίτερα ζωντανό που με διαμορφώνει συνεχώς και με βοηθά να εξελίσσομαι με γοργούς ρυθμούς.
Με αυτές τις ταχύτητες λοιπόν ως γυναίκες έχουμε πολλές περισσότερες πιθανότητες να φτάσουμε εκεί που πάντα θέλαμε, αρκεί να μην χρησιμοποιήσουμε τα παιδιά ως δικαιολογία για να ξεχάσουμε αυτό που πραγματικά είμαστε. Και η αλήθεια είναι πως δεν είμαστε μόνο ένα ή δύο πράγματα, είμαστε πολλά, διαφορετικά και ιδιαίτερα περίπλοκα. Αλλά πάνω απ’όλα είμαστε ΓΥΝΑΙΚΕΣ με ότι αυτό φέρει. Και τα παιδιά μας όσα κι αν είναι αυτά, θα πρέπει με κάποιο τρόπο να μας το θυμίζουν επειδή ίσως με αυτό τον τρόπο να μπορέσουμε κι εμείς πιο εύκολα να τους δείξουμε ότι είναι απαραίτητο να αγαπούν τον εαυτό τους πρωτίστως για αυτό που είναι και όχι για όλα αυτά που θα πρέπει να είναι αναλόγως των συνθηκών που βιώνουν.
