Όταν περπατάς στον δρόμο με τρία μικρά ξανθά κεφαλάκια να σε περιτριγυρίζουν είναι πολύ δύσκολο να περάσεις απαρατήρητη. Πάντα κάποιος θα σχολιάσει ή θα σε ρωτήσει κάτι ή απλά θα κουνήσει το κεφάλι του με την έκφραση που φωνάζει “καλό κουράγιο” στο πρόσωπο. Ταυτόχρονα, με τρία μικρά πιτσιρίκια πάντα κάποιος θα θέλει κάτι ή δεν θα του αρέσει κάτι άλλο ή τέλος πάντων θα υπάρχει ένα θέμα προς συζήτηση. Σε αυτή την περίπτωση η φάση συνήθως συνοδεύεται από κάποιο σχόλιο του τύπου “Αυτός πρέπει να είναι ο πιο ζωηρός,ε;” ή “Πως τα βγάζεις πέρα; Είναι ήσυχα; Είναι καλά;”.
Ήσυχα; Με ποια έννοια ήσυχα; Καλά; Πως άραγε αντιλαμβάνεται κανείς το “καλά”; ‘Η μήπως “καλά” σημαίνει “ήσυχα”; Δεν ξέρω! Πάντα με μπερδεύει αυτή η ερώτηση ως προς την απάντηση που θα πρέπει να δώσω. Διότι μέσα στο μυαλό μου επικρατεί το εξής απλό πράγμα. Τα παιδιά είναι παιδιά. Επίσης τα παιδιά είναι άνθρωποι. Δεν μπορούν και δεν είναι φυσιολογικό να μπορούν να έχουν πάντα την αντίδραση που καμιά φορά ούτε εμείς ως ενήλικες δεν έχουμε. Η διαχείριση του συναισθήματος είναι ένα δύσκολο κομμάτι της ζωής μας πάνω στο οποίο εξασκούμαστε σε όλη την διάρκεια της ζωής μας. Αν σκεφτεί λοιπόν κανείς την δυσκολία που εμείς αντιμετωπίζουμε ως ενήλικες και ταυτόχρονα σκεφτούμε το αναπτυξιακό στάδιο των παιδιών μας και το τι συμβαίνει στον εγκέφαλο τους τότε θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε τι συμβαίνει όταν ένα παιδί κλαίει ή φωνάζει.
Επανέρχομαι λοιπόν στο ερώτημα του ποιο παιδί θα πρέπει να θεωρούμε καλό; Πιστεύω ότι τις περισσότερες φορές το καλό παιδί είναι αυτό που είναι πιο ήσυχο ή πιο υπεύθυνο και αυτόνομο. Με λίγα λόγια το καλό παιδί είναι αυτό που μας δυσκολεύει λιγότερο. Είναι το παιδί που προσαρμόζεται εύκολα και που διαβάζει μόνο του. Το παιδί που διαπρέπει στο σχολείο ή στα αθλήματα και αυτό που ξεχωρίζει ανάμεσα στα άλλα παιδιά. Αν λοιπόν αυτό το παιδί τύχει να συνυπάρχει με αδέρφια τα οποία είναι πιο ατίθασα ή αν οι γονείς καλλιεργούν στο παιδί την αίσθηση ότι η επιτυχία ή η συνέπεια τα κάνει να είναι αρεστά στα μάτια τους τότε ενέχει ο κίνδυνος για αυτό το παιδί να ντυθεί ένα ρόλο ο οποίος στην πραγματικότητα μπορεί να το καταπιέζει, να μην του επιτρέπει να βρει εύκολα τον εαυτό του, να συγκρίνει τον εαυτό του με τα αδέρφια του και κυρίως να επιθυμεί να είναι αρεστό στα μάτια των τρίτων.
Ένα παιδί που έχει μάθει να καταπνίγει τα ενδόμυχα συναισθήματα του απλώς για να εισπράττει την αποδοχή των γονιών του ως το καλό παιδί της οικογένειας μάλλον δεν θα είναι ένας ευτυχισμένος ενήλικας μεγαλώνοντας.
Όσο επιμένουμε να χαρακτηρίζουμε εμείς οι ίδιοι τα παιδιά μας ως καλά ή ήσυχα ή ζωηρά ή παλιόπαιδα ή δεν ξέρω κι εγώ τι και δεν στεκόμαστε στο γεγονός ότι είναι απλώς παιδιά τα οποία μέσα στα χρόνια θα μπορέσουν να βρουν τον εαυτό τους με την ίδια δυσκολία που τον έχουμε βρει ή δεν τον έχουμε βρει εμείς, τότε απλώς θα συμβάλλουμε στο να φορέσουν ταμπέλες οι οποίες δύσκολα θα τους επιτρέψουν να βρουν αυτό που πραγματικά είναι και να φτάσουν στην αληθινή αυτονομία.
Ένα πραγματικά αυτόνομο παιδί μαθαίνει σίγουρα από μικρό και με την δική μας ενθάρρυνση να προχωρά προς αυτή την κατεύθυνση. Ένα παιδί όμως που έχει μάθει να καταπνίγει τα ενδόμυχα συναισθήματα του απλώς για να εισπράττει την αποδοχή των γονιών του ως το καλό παιδί της οικογένειας μάλλον δεν θα είναι ένας ευτυχισμένος ενήλικας μεγαλώνοντας ή θα χρειαστεί να ταλαιπωρηθεί για να βρει τον εαυτό του. Κι αυτό θα γίνει μόνο εφόσον πρόκειται για προσωπικότητα που μπορεί να φτάνει στην καρδιά των συναισθημάτων που μας επιτρέπουν να πετάξουμε από πάνω μας βαθιά χαραγμένα παιδικά βιώματα και συνήθειες που έχουν καλλιεργηθεί για χρόνια.
Μέσα από προσωπική παρατήρηση καταλήγω στο ότι αυτά τα παιδιά συνήθως μεγαλώνουν σε οικογένειες με πολλά “σωστά” και “λάθη”, στερεοτυπικές δηλαδή αντιλήψεις σχετικά με το τι είναι ή δεν είναι αποδεκτό. Κατά τον ίδιο τρόπο, παιδιά με έντονο ταπεραμέντο μεγαλώνουν μέσα στις ίδιες οικογένειες κάνοντας την επανάσταση τους καθώς η αντιδραστικότητα είναι ο τρόπος για να παραμείνουν ο εαυτός τους απέναντι σε γονείς που δεν εγκρίνουν αυτό που είναι.
Ωστόσο, ο σκοπός μου δεν είναι να καταδείξω αυτές τις οικογένειες επειδή τότε θα είμαι εγώ αυτή που πλέον μιλάω για σωστά και λάθη. Όλοι μας ως γονείς πέφτουμε σε σφάλματα που μετανιώνουμε αλλά ας προσπαθήσουμε λιγάκι να μείνουμε λιγάκι σε αυτό που έχει να μας δώσει κάθε παιδί ως παιδί κι ας μην παρασυρόμαστε βάζοντας ταμπέλες που τα ίδια μας τα παιδιά θα χρειαστεί να αποποιηθούν με κόπο στην εφηβική και μετέπειτα ζωή τους.
Ας έχουμε ως μητέρες την καρδιά μας ανοιχτή και ας αφήνουμε στα παιδιά μας να εξελίσσονται κάνοντας και πράγματα που δεν ανταποκρίνονται στον τίτλο του “καλού παιδιού” των ενηλίκων. Οι φωνές και οι απαιτήσεις και όλα αυτά που μας κάνουν να χάνουμε την ψυχραιμία μας μαζί τους είναι στην πραγματικότητα η καλύτερη ευκαιρία για να εξασκηθούν σε ότι τα δυσκολεύει.
Όχι! Μην σε αγχώνει η συμπεριφορά ενός παιδιού!Μην σκέφτεσαι συνέχεια με το βλέμμα στο μέλλον. Κάνεις κακό στον εαυτό σου και στην οικογένεια σου. Μείνε στην παρατήρηση και υποστήριξε όπου χρειάζεται!Χωρίς άγχος και χωρίς ταμπέλες! Στο κάτω κάτω ξέρεις κι εσύ αρκετά από δαύτες…μητέρα είσαι!
